Een belangrijk streepje.

Wat een dag vandaag. Niet te filmen. Om half tien vertrekken we uit Formerie. Vlak voordat een aantal mannen met grote maaimachines het terrein oprijden om te gaan maaien. Dat belooft een hoop herrie voor de achterblijvers, maar wij zijn op tijd weg. We willen naar een camperplek in Caen en daar blijven we dan twee nachten omdat, volgens de berichten, er morgen overal in Frankrijk acties zijn van boze mensen die alles plat willen leggen.

Geert Jan wil niet door Rouen dus hij heeft een route uitgezocht die onder de stad doorgaat. Niet zo’n goed idee blijkt al gauw. We komen op hele smalle weggetjes terecht en daar heb ik een hekel aan. Vooral als ze heel erg bochtig zijn en er vaak geen goed zicht is vanwege bossen. Nou het is zwaar bingo vandaag wat dat betreft. Veel bochten, veel bossen, veel heuvels en de nodige landbouwvoertuigen.

Als we van de navigatie naar een nog smallere weg moeten en ook nog een berg op negeren we de aanwijzing en blijven we op dezelfde weg rijden. Het landschap en de dorpjes waar we doorheen rijden zijn best mooi zo in het zonnetje, maar ik ben blij als we eindelijk de A28 oprijden.

Door de aangewezen weg niet te nemen komen we nu toch door Rouen. Jammer, maar gelukkig kunnen we goed doorrijden en valt het reuze mee. Achter Rouen komen we op de drukke A13. Dit is de weg met de elektronische tolheffing. Alle tolpoortjes zijn weg.

Als Geert Jan een vrachtwagen wil inhalen horen we achter ons luid getoeter. Een motorrijder vindt dat we hem afsnijden en dat zullen we weten ook. Hij gaat vlak voor ons rijden en remmen, dan gaat hij naast en achter ons rijden en op een gegeven moment komt hij pal naast ons rijden en kijkt ons aan. Op dat moment pak ik mijn telefoon en doe alsof ik hem aan het filmen ben. Hij haalt ons weer in, blijft nog even voor ons rijden en geeft uiteindelijk gas en verdwijnt uit het zicht. Wat een idioot. Alsof we hier bang van moeten worden. 

Dertig kilometer voor Caen bedenk ik dat het misschien niet zo’n goed idee is om naar Caen te gaan. Juist in grote steden zullen de protesten morgen wel het heftigst zijn. Er wordt op de matrix borden al gewaarschuwd voor opstoppingen morgen.

We hebben een alternatieve bestemming uitgezocht en daar gaan we naartoe. Op een parking drinken we een kopje koffie/soep en Geert Jan voert de coördinaten van de nieuwe bestemming in. Helaas vergeet hij daarbij het streepje en zo komt het dat we helemaal verkeerd rijden. Het streepje is eigenlijk een minnetje en geeft aan dat je aan de westkant van de nul-meridiaan zit. Geen minnetje dan ligt de bestemming ergens in het oosten. Het duurt even voordat we door hebben dat we de verkeerde kant opgaan. Zo financieren we door middel van dubbele tol de noodlijdende Franse overheid zullen we maar zeggen. Uiteindelijk komt het allemaal wel goed en rijden we om kwart voor drie de camperplek bij Utah Beach op. Ruim vijf uur onderweg geweest.

Het is een mooie camperplek vlakbij het strand en vlakbij het museum. De plekken zijn wat vreemd en de elektriciteit een beetje raar verdeeld, maar we vinden nog een goede plek met stroom. We gaan lekker in het zonnetje zitten om bij te komen van de enerverende reis. Naast de camperplek is een weiland en daar staat een mooie ezel. Wat wil je nog meer.