Waar is de ingang?

Vanmorgen eerst een wasje doen. Na ruim drie weken zijn we door wat belangrijke kledingstukken heen zeg maar. Het weer valt een beetje tegen. Het is zelfs wat mistig. Ons wordt al een poosje mooi weer beloofd met hogere temperaturen en zon. Als ik de was net heb opgehangen gaat het regenen notabene. Ik zet het wasrek maar onder de luifel. Gelukkig regent het niet heel lang.

Met een QR code op onze telefoon kunnen we naar het zwembad van het park. Ik wil eerst even kijken hoe het allemaal werkt en loop naar de toegang. Als ik de code voor de lezer houd gebeurt er niets. Een stel met kinderen wil ook naar binnen en ik laat ze voorgaan en bij hun werkt het wel. Als ik het meld bij de receptie doen ze het uitgangpoortje voor me open. Zo kan ik naar binnen om te kijken. Wel schoenen en sokken uit natuurlijk. Nou er zijn geen krokodillen en nijlpaarden, maar wel heel veel kleine kinderen en hun ouders en de muziek staat standje disco. Hier heb ik geen zin in. Dan maak ik liever een mooie fietstocht in de omgeving. In ons fiets-knooppunten-boek zoeken we een mooie route uit en die zet Geert Jan op de app in zijn telefoon.

De grote uitdaging is altijd om het eerste knooppunt te vinden. In dit hele grote resort is het nog moeilijker want je moet eerst de uitgang zien te vinden. Het hele terrein is omringd door hoge hekken. Uiteindelijk lukt het ons en we fietsen door het Brabantse land. We komen door Goirle en nemen ook een stukje Tilburg mee. Verder gaat de route langs een kanaal. Ineens zien we aan de overkant van het kanaal de huisjes van het Lake Resort. De brug is nog een flink eind fietsen. 

Via allerlei onverharde boerenweggetjes komen we uit bij een hek. We kunnen de camper bijna zien staan, maar hier kunnen we niet naar binnen. Een volgende route brengt ons bij een afgesloten toegangsweg en we draaien weer om. Vier wanhopige fietsers komen ons tegemoet. “Kunnen we daar naar binnen?” Vragen ze. “We kunnen de ingang niet weervinden.” “ Wij ook niet.” Zegt Geert Jan. “We fietsen hier al drie dagen rond.” Ik kom niet meer bij natuurlijk. 

Uiteindelijk vinden we de ingang terug. De uitgezochte route van twintig kilometer is inmiddels wel dertig kilometer geworden. Terug bij de camper blijkt de was toch bijna droog geworden. We zitten nog even buiten. Een toom ganzen wandelt over het terrein en begint op het grasveld te grazen. Ze wonen op het meer en zijn heel tam.

 Naast ons zijn twee Duitsers met een heel klein tentje neergestreken. Ze hebben gedoucht en houden hun handdoek omhoog in de zon om hem te laten drogen. Ik loop er naartoe met een stuk waslijn om tussen twee bomen te spannen en daar zijn ze erg blij mee. Vriendelijk zijn is zo simpel. 

‘s Avonds sluit ik online via teams aan bij de eerste fractievergadering van het nieuwe seizoen. De plicht roep weer.