Afscheid van de zee.

Om half negen vertrekken we uit een regenachtig Honfleur. Net voor de grote uittocht aan. Eerst nog even tanken en de reis kan beginnen. We gaan over de Pont de Normandie richting Calais. Ze zijn nog steeds bezig met het wegdek van de brug dus er is maar één rijbaan vrij, pal naast het pad voor fietsers en motorrijders. Gelukkig zijn die er niet op deze vroege zondagmorgen. 

Als we door de heuvels van Normandie rijden stopt het met regenen en breekt de zon door. Daar wordt de omgeving nog mooier van. De koeien staan lekker te grazen op de groene heuvels. Zou er wel eens eentje naar beneden vallen?

Het is heel rustig op de weg en het schiet lekker op. Ons tolkastje werkt prima en we hebben geen oponthoud bij de tolpoorten. De af te leggen afstand van vandaag is 277 kilometer over mooie vierbaanswegen.

Bij Boulogne-sur-Mer gaat het over een paar hoge viaducten en door een tunnel. Vroeger hebben we wel overnacht op de hoge kliffen van Boulogne, maar tegenwoordig kiezen we voor andere plekken zoals Calais of Gravelines. Er is ook een mooie camperplek in Bray-Dunes, maar die is zo populair dat hij bijna altijd vol staat. Geen idee waarom eigenlijk.

Tegen twaalf uur zijn we al op de camperplek van Calais en er is plaats genoeg. We parkeren bij een grasperkje lekker in het zonnetje. Het weer is wel veranderd sinds gisteren, het is zeker tien graden koeler. Om één uur zitten we klaar voor de Formule-1 race van Max in Azerbeidzjan. Het is weer genieten, zeker als hij ook nog de race dik wint. Hierna gaan de schoenen aan en een jas want we gaan naar de altijd gezellige promenade van Calais.

Er wandelen veel mensen op de boulevard en ook op zee is het druk met grote schepen. Hier is het Nauw van Calais, het smalste stuk van het Kanaal. De veerboten naar Engeland en Ierland vertrekken ook hier vandaan dus er is altijd veel scheepvaart.

Aan het einde van de boulevard, bij de havenmonding zijn de frietzaken en daar wandelen we naartoe. We bestellen een kleine en een middelgrote friet en het zijn weer de gebruikelijke kolenschoppen frites. Op een bankje bij het strand gaan we zitten om het op te eten. Zodra we het papier uit de tas halen verzamelen de zeemeeuwen zich om ons heen. Geert Jan gooit ze ook nog wat friet toe en dan is het hek van de dam. Er breekt een gekrijs en gevecht uit tussen de meeuwen pal voor onze neus. Na een poosje vind ik het niet leuk meer en ik ga ergens anders staan. Geert Jan eet rustig door en blijft ook de meeuwen wat toegooien. Pas als ik de foto bekijk zie ik wat er op de bank staat waar Geert Jan op zit: GEEF DE MEEUWEN GEEN VOER.

Als de friet op is kopen we iets verderop nog een ijsje. Daar hebben de meeuwen gelukkig geen belang bij. We kijken nog even uit over het strand van Calais en wandelen dan terug naar de camper. Morgen rijden we bij de zee vandaan en terug naar Nederland.